Podoba mi się kiedy graffiti łączy się z projektowaniem lub zdobieniem przedmiotów użytkowych. Jest to przekraczanie granicy ściany na rzecz myślenia 3d. Wielu malarzy udowodniło, że mogą być świetnymi konstruktorami i wykonawcami swoich projektów mebli, rzeźb itd.

Szacunek? Mówi się o nim, że jest go za mało, ale to dlatego, że szacunek jest miarą rozumu i rozumienia.

96 rok – mój kolega przywozi gazetę z Berlina i podjarani obrazkami z niej zaczynamy robić pierwsze obrazki na osiedlu. Bardzo fajny okres, podczas którego zaczynamy łapać o co w tym chodzi, a gdy robisz chroma to twój czeker po drugiej stronie ulicy z jamnika puszcza rap na cały regulator.

Litery są ostre, demoniczne, cięte a zarazem płynnie tworzące spójną bryłę. Każda kreska jest zaplanowana, nie ma mowy o przypadkowości. Styl? – pracujesz nad nim latami i tak naprawdę nie ma końca. Z każdą kolejną pracą staram się znajdować dodatkowe inspiracje i pomysły na następną.

Za każdym razem staram sie użyć maksimum umiejętności jakie w danym momencie posiadam, max, 100%; czasem jednak udaje się zrobić coś na 120%. Tyle, że za następnym razem owe 120% jest już normą, staje się zwykłą ’setką’ poniżej której pasowałoby nie schodzić i to jest cel minimum.

Lubię ostre kształty i agresywne litery, które się ze sobą łączą, przenikają i tworzą spójną całość. Lubię jak styl jest dynamiczny, jak z kształtu liter można wyczytać wiele patentów.

Pora na kontynuację i po Sepe nadszedł czas na wywiad z Clide’m. Zapraszamy do przeczytania i obejrzenia solidnej porcji prac gdańskiego writera.

„Baśniowe postacie przenikają się z patologią zapyziałych kamienic, alkoholowych wizji i wszędzie pojawiających symboli – ptaków czy oka opatrzności, które stało się rozpoznawalnym znakiem Sepe’go.”
Sprawdźcie co ma do powiedzenia.